نامه شقایق دهقان؛ نکته های قابل تامل!

dehghan

آدم‌های واقعی اونهایی نیستن که پشت دیده نشدنشون در دنیای مجازی سنگر می‌گیرن، شجاع می‌شن و شعار می‌دن، آدم‌های واقعی آدم‌هایی هستن که سعی می‌کنن برای آدم‌های دیگه کاری که از دستشون برمی‌آد رو انجام بدن حتی اگه اون کار ساختن یک لحظه کوچیک خوب و شاد برای مردم باشه”

این بخشی از جواب خانم  شقایق دهقان (هنرمند بازیگر) به همسرش مهراب قاسم خانی است. در این نامه، نکته های قابل تاملی هست؛ از جمله اینکه چطور یک عده آدم ترسو و قابل ترحم، شجاعت نداشته شان رادر فضای مجازی پیدا میکنند تا عقده ها و مشکلات روحی و روانی شان را روی سر افرادی که اسم و هویت مشخص دارند، خالی کنند.

متن نامه:

«مهراب عزیز

در طی سال‌هایی که در کنار تو زندگی کردم، چندین بار به من پیشنهاد دادی و سعی کردی منو ترغیب کنی که عضو شبکه‌های اجتماعی بشم و فضای بی‌انتها و پر از پیچیدگی و گاهی دیوانه‌وار مجازی رو تجربه کنم و هر بار من امتناع کردم، دلیلش رو هم میدونی؛ من از روبرو شدن با قضاوت‌ها، انتقادهای بی‌رحمانه و بدگویی‌ها می‌ترسم. من ترجیح میدم همیشه به همون لبخندهای گرم و حرف‌های محبت‌آمیزی که آدم‌های واقعی می‌زنند دل خوش کنم و عجیب این که تا به حال هیچکدوم از این زخم زبان‌ها، بدگویی‌ها و حسادت‌ها رو در حرف‌ها و حرکات آدم‌ها در خارج از دنیای مجازی نشنیدم و ندیدم. انگار که آدمها وقتی دیده نمی‌شن شهامت خیلی بیشتری در گفتن حرف‌هایی که در دلشون میگذره دارن. انگار وقتی رو در رو با کسی حرف نمی زنن تازه تبدیل به قهرمان، منجی جامعه و مدافع فرهنگ و تمدن می‌شن و تازه تو این شرایطه که فکر می‌کنن موفق شدن حقشون رو از بقیه بگیرن و جواب توهین‌هایی که بهشون شده رو بدن و بعد از ناسزا و حرف‌های نامربوطی که حتماً در خارج از دنیای مجازی از گفتنش اجتناب میکنن نفس راحتی بکشن و به خودشون افتخار کنن.
مهراب عزیزمچند بار دیگه میخوای تلاش کنی و با شوخی و خنده وقتی خسته می‌شی با صدای اعتراض بگی که برنامه‌سازهای تلویزیون قصد توهین و اهانت به هیچ قوم و لهجه و فرهنگ و شغل خاصی رو ندارن و قرار نیست بودجه دولت صرف تسویه حساب شخصی برنامه‌سازها با مخاطب بشه؟ چندین بار در مصاحبه‌ها گفتیم که تو آذری و من بختیاری هستم و افتخار می‌کنیم؟ ولی تعصب کورکورانه در هیچ جای دنیا پذیرفته شده نیست.

مهراب عزیزم

تو سال‌هاست که مشغول نوشتن پربیننده‌ترین سریال های طنز این تلویزیون هستی، خدا و پدر و مادرت از تو راضی باشن که چنین فرزندی رو تحویل اجتماع دادن که میتونه به مردمش خدمت کنه، دل مردم رو شاد کنه و برای مردم لحظه‌های شاد و به یاد موندنی به جا بذاره و عجیب این که بعضی از این مردم هنوز متوجه لحن طنز تو در نوشتن نمی‌شن و هنوز خیلی ها با خوندن تیتر نوشته تو که “تهرانی‌ها بی‌غیرت هستند” دچار سوءتفاهم می‌شن و اصلاً به خودشون فرصت این رو نمی‌دن که یک بار متن رو بخونن، فکر کنن و بعد قضاوت کنن؛ زود قضاوت کردن‌ها چه صدمه‌هایی که به فرهنگ ما نزده، زود جبهه گرفتن‌ها چه آشفتگی‌ها که در بین مردم ما به وجود نیاورده و چه دل‌هایی که نشکسته و چه زحمت‌هایی که به پوچ تبدیل نکرده.

مهراب عزیزم

آدم‌های واقعی اونهایی نیستن که پشت دیده نشدنشون در دنیای مجازی سنگر می‌گیرن، شجاع می‌شن و شعار می‌دن، آدم‌های واقعی آدم‌هایی هستن که سعی می‌کنن برای آدم‌های دیگه کاری که از دستشون برمی‌آد رو انجام بدن حتی اگه اون کار ساختن یک لحظه کوچیک خوب و شاد برای مردم باشه. همیشه بهت افتخار می‌کنم.

همسرت شقایق دهقان»

بیگانه با واقعیت

 hose2

بیگانه با واقعیت! 
نقدی بر فیلم «حوض نقاشی»، به کارگردانی مازیار میری

نوشتۀ: نگین حسینی

فرصتی شد تا فیلم «حوض نقاشی» به کارگردانی مازیار میری را تماشا کنم. این فیلم ظاهرا خوش‌ساخت که البته نقایص زیادی دارد، مشکلات زندگی پسربچه ای را به تصویر می کشد که پدر و مادرش، معلولیت (خفیف) ذهنی دارند. 

اشکالاتی که «حوض نقاشی» دارد (و در ادامه به آنها اشاره می‌شود)، نشان می‌دهد که برای نگارش فیلمنامه و ساخت فیلم هیچ تحقیقی صورت نگرفته است. در حالی که لازمۀ پرداختن به چنین سوژه‌هایی، پیش از هر چیز، تحقیق وسیع و مشاوره با انجمن‌های مرتبط است، «حوض نقاشی» با نگاه نادرستی که به علائم و پیامدهای معلولیت ذهنی دارد، نشان می‌‌دهد که سازندگانش متاسفانه زحمت تحقیق را به خود نداده‌اند و شخصیت‌هایی بر اساس تخیل خودشان ساخته‌اند. 

اول اینکه نوع معلولیت ذهنی شخصیت‌های اصلی دقیقا مشخص نیست و دامنۀ توانایی‌ها یا ناتوانی فکری و جسمی آنها در سراسر فیلم بطور یکنواختی پرداخت نشده است. در سکانس آغازین، شخصیت زن دارای معلولیت ذهنی حرکات بدنی شدیدی (مانند افراد مبتلا به اوتیسم) از خود نشان می دهد که در صحنه‌های دیگر تکرار نمی شود. علائمی که این زوج از خود بروز می‌دهند با هیچ یک از گونه‌های شناخته‌شده بیماری‌های ذهنی همخوانی ندارد و متغیر است.

نکته دوم اینکه تشابه این فیلم با نمونه‌های خارجی از نظر شخصیت پردازی، آن را از استقلالی که باید داشته باشد تهی و به کپی سازی شخصیتی نزدیکش کرده است. حرکات پدر و حتی گریم ظاهری او، از شخصیت فیلم “فارست گامپ” (تام هنکس) گرفته شده و بعضی رفتارهای شخصیت زن مانند تلاش وسواس گونه برای مرتب کردن اشیاء و لوازم، از رفتارهای شخصیت اصلی فیلم “من سام هستم” (شان پن) تقلید شده است. 
سوم: نیمۀ اول فیلم روایتگر روابط خوب میان پدر و مادر و فرزند آنهاست، گویی که این خانواده تا ۱۲-۱۱ سالگی فرزندشان مشکل خاصی نداشته اند و ناگهان مسائل از موضوع شهربازی و ماجراهای بعد از آن پدیدار می شود. در حالی که مشکلات این خانواده ها اغلب از همان سنین آغازین مدرسه سرباز می کند و شدت می گیرد. 

چهارمین نکته اینکه فیلم در به تصویر کشیدن فشارهای اجتماعی بر روی کودک موفق نبوده است؛ فشارهایی که البته برای کودکان دارای والدین معلول، مدرسه خاستگاه اصلی و مهم ترین منبع آن به شمار می رود. در فیلم حوض نقاشی، واکنش همکلاسی‌های سهیل به پدر و مادر معلول او در هیچ جای فیلم پرداخت نشده و در عوض سهیل دوست نزدیکی دارد (پسر معلمش) که درک خوبی از شرایط خانوادگی سهیل نشان می‌دهد. صحنه‌هایی مثل تمسخر کردن دسته جمعی سهیل به خاطر داشتن پدر و مادری معلول، و تقابل هایی که بین او و همکلاسی هایش می‌توانست اتفاق بیفتد، در این فیلم دیده نمی‌شود. 

پنجم: در این فیلم، برخورد عمومی مردم نسبت به معلولیت ذهنی این زوج، طوری پرداخت شده که به نظرم با واقعیت رایج در فرهنگ جامعه متفاوت است. جامعۀ به تصویرکشیده شده در این فیلم، فهیم تر از جامعۀ واقعی است و به همین دلیل، فشار روانی حاصل از محیط اطراف روی سهیل به خاطر داشتن والدینی معلول، به خوبی نشان داده نشده است.
نکتۀ هفتم: سهیل کلاس چهارم دبستان است. آیا هنوز مدیر مدرسه چیزی در مورد پدر و مادر او نمی‌داند؟ هنوز آنها را ندیده است؟ و خانم ناظم که ارتباط نزدیکی با این خانواده دارد، به مدیر چیزی نگفته است؟ پدر و مادر سهیل هیچ وقت در مدرسه دیده نشده‌اند؟ اینها سوالاتی است که به خاطر پرداخت ناقص داستان به ذهن بیننده خطور می‌کند.
«حوض نقاشی» پایانی خوش دارد. سهیل به خانه برمی گردد و فیلم با نمایی از شادی دوبارۀ این خانوادۀ سه نفره تمام می شود؛ پایانی خوش که البته با نمونه های مشابه در جهان واقعیت، هیچ نسبت و مشابهتی ندارد!

سوال همیشگی
اما جدای از بررسی نقاط منفی «حوض نقاشی»، بعد از تماشای این فیلم همان سوال همیشگی در ذهن مخاطب باقی می ماند که: آیا افراد دارای معلولیت‌های شدید و نیز معلولیت های ذهنی، حق دارند فرزندی داشته باشند؟ واقعیت اینکه بعد از تماشای «حوض نقاشی»، من به عنوان یکی از فعالان حقوق معلولیت، در پاسخگویی به این سوال بیش از پیش احساس درماندگی کردم. اینکه افراد دارای معلولیت باید حق و حقوقی برابر با سایر افراد غیرمعلول داشته باشند، شکی نیست. اینکه نیازهای جسمی و روحی و عاطفی آنها باید با حفظ شان و کرامت انسانی شان برآورده شود، تردیدی نیست. اما اگر نیازآنها داشتن فرزند باشد چه؟ آیا همچنان حق دارند چنین نیازی را بطلبند و به هر قیمتی رفعش کنند؟ 
در جایی از فیلم، وقتی پدر (دارای معلولیت ذهنی) به مدرسه فرزندش سهیل می رود تا او را متقاعد کند که به خانه برگردد، وقتی پشت پنجره کلاس می ایستد و با پسرش حرف می زند، می گوید: “ببخش که من پدرت شدم!”. این جمله خیلی تکان دهنده است! به راستی واقعیت های زندگی تا چه اندازه تلخ و اثرگذار بوده که پدری را به این نتیجه رسانده که پدر شدنش اشتباه بوده است؟!

به نظرم آنچه که این مساله را پیچیده و پاسخگویی به آن را دشوار می‌کند، تلاقی “نیازها” و “حقوق” دو گروه از افراد جامعه است: نیاز افراد معلول به داشتن فرزند، و حق کودکان به داشتن والدینی که بتوانند حداکثر نیازهای آنها، به ویژه نیازهای روحی و اجتماعی شان را برآورده کنند.

آیا می توان به صرف حمایت از حقوق معلولیت، منکرِ حقوق کودکان شد؟! آیا می‌توان به پاسخی رسید که تامین‌کنندۀ نیازها و حقوق هر دو گروه باشد: هم والدین دارای معلولیت و هم کودکان؟!

(این مطلب در شماره شهریور و مهر ۱۳۹۲ نشریه پیک توانا منتشر شد)

نیروی عشقِ راستین

HORSE

بهترین احساس دنیا، احساس آرامشی است که فقط یک همراه واقعی، یک عشق راستین می تواند آن را به تو هدیه کند. وقتی این احساس زیبا، این همراهی، و این دلگرمی با توست، نیروهای منفی پیرامونت گویی کوچک می شوند، ریز می شوند، مچاله می شوند.

قدرت عشق راستین از هر چیزی برتر است.

زنده باد همۀ عشق های راستین دنیا

:)

Photo by: Maxim Garibaldi

ظلم مضاعف به دختران و زنان دارای معلولیت

2010_uganda_disabilities

ترجمه: نگین حسینی

دیده بان جقوق بشر در گزارشی در سال ۲۰۱۰ اعلام کرد: زنان دارای معلولیت در شمال اوگاندا، از تبعیض دائمی، خشونت جنسی و خشونت مبتنی بر جنسیت، رنج می برند. بسیاری از آنها نمی‌توانند به خدمات ابتدایی دسترسی داشته باشند و در دورۀ بازسازی پس از جنگ، مورد غفلت گسترده قرار گرفته‌اند.

این گزارش ۳۷ صفحه‌ای، به بیان موارد متعددی از سوء استفاده و تبعیض از سوی غریبه‌ها، همسایگان و حتی اعضای خانواده‌ها نسبت به زنان و دختران دارای معلولیت در شمال اوگاندا می‌پردازد. زنان مورد مصاحبه گفتند که نتوانسته‌اند در اردوگاه‌های مخصوص افراد معلول یا محل زندگی خودشان، از ضروریات ابتدایی همچون غذا، پوشاک و سرپناه برخوردار شوند. زن دارای معلولیتی که در یکی از این اردوگاه‌ها زندگی می‌کرد، به دیده بان حقوق بشر گفت که مردم به او می‌گویند: “تو بی‌فایده هستی، تو حیفِ نانی، تو باید بمیری تا به دیگران غذا برسد”.

این تحقیق در ۶ ناحیه از شمال اوگاندا انجام شد؛ منطقه ای که از دو دهه جنگ خانمانسوز میان شورشیان و دولت اوگاندا رها شده است.

شانتا رو باریگا، محقق مطالعات معلولیت و فعال در دیده بان حقوق بشر گفت: “یکی از جنبه‌های بیان نشده در مورد جنگ طولانی در شمال اوگاندا و پیامدهای آن، عبارت است از: منزوی شدن، نادیده گرفته شدن و سوء استفاده از زنان و دختران دارای معلولیت. به موازات اینکه مردم اوگاندا در شمال برای بازسازی زندگی خود تلاش می‌کنند، دولت و سازمان‌های بشردوستانه باید اطمینان حاصل کنند که زنان و دختران دارای معلولیت جا نیفتاده‌اند”.

این گزارش مبتنی است بر مصاحبه با ۶۴ زن و دختر با معلولیت‌های مختلفی که حاصل بیماری (مانند فلج اطفال) یا میدان‌های مین و جراحت گلوله بوده است. بر اساس گزارشی که سال ۲۰۰۷ منتشر شد، ۲۰% مردم در اوگاندا معلولیت دارند؛ البته میزان معلولیت در شمال اوگاندا به دلیل جراحت‌های جنگ و فقدان دسترسی به درمان و واکسیناسیون بیشتر است.

بر اساس تحقیق دیده بان حقوق بشر، زنان دارای معلولیت در مقابل خشونت های جنسی و خشونت های مبتنی بر جنسیت، آسیب پذیرتر هستند. بیش از یک سوم زنان مصاحبه شده به دیده بان حقوق بشر گفتند که برخی از اشکال سوء استفاده جنسی یا جسمی را تجربه کرده‌اند. هیچ یک از آنها نتوانسته‌اند اقدام قانونی در این زمینه به عمل آورند یا با گزارش رسمی، متعرضان را تحت تعقیب قضایی قرار دهند.

به گفته باریگا، “زنان دارای معلولیت اغلب اطلاعاتی در مورد سوء استفاده‌های جنسی و بهداشت باروری و اچ.آی.وی (ایدز) دریافت نمی‌کنند؛ در حالی که نیاز مبرمی به بهداشت جنسی و مراقبت از خشونت‌های جنسی دارند و باید بتوانند در صورت نیاز، به مرجع قضایی دسترسی داشته باشند”.

شرح عکس:

زنی دارای اختلال حرکتی، با وسیله ای که تلفیقی از ویلچر و دوچرخه است، در روستای خود در اوگاندا حرکت می کند. بر اساس گزارش مفصلی که سال ۲۰۱۰ در مورد تضییع حقوق افراد دارای معلولیت و به خصوص زنان معلول در اوگاندا منتشر شد، پس از ۲۰ سال آوارگی و جنگ در شمال اوگاندا، زنان دارای معلولیت –اعم از معلولیت های جسمی، حسی، و ذهنی- با شرایطی به مراتب وخیم تر از دیگران دست و پنجه نرم می کنند. آنها با برچسب‌های مرتبط با معلولیت و خشونت جنسی روبرو هستند و اغلب حق دسترسی شان به امکانات بهداشتی و دادگستری ضایع می شود.

منبع: http://www.hrw.org/news/2010/08/23/uganda-women-disabilities-barriers-and-abuse

فقط بخشی از مقاله ترجمه شده است.

 

راه اندازی اولین سایت مشاوره اینترنتی آسیب نخاعی

سایت مشاوره اینترنتی آسیب نخاعی

www.hscc.ir

با همراهی انجمن باور و به همت جمعی از کارشناسان، اولین سایت مشاوره اینترنتی رایگان برای افراد دچار آسیب نخاعی شروع به کار کرد.

ضایعه نخاعی عارضه‌ای است که هر کسی در جامعه ممکن است به آن مبتلا شود و در صورتی که بستر مناسب خدمات‌رسانی و مناسب‌سازی شهری و فرهنگ جامعه در این خصوص ارتقاء نیابد، شرایط سختی پیش روی عزیزانی است که دچار آسیب نخاعی می‌شوند.

مهم‌ترین عوامل بروز آسیب‌های نخاعی به شرح زیر است:

- حوادث رانندگی

- صدمات ناشی از سلاح‌های جنگی

- سقوط از ارتفاع نظیر سقوط از ساختمان و سقوط از راپل و…

- سقوط به دلیل نداشتن مهارت حین ورزش‌هایی نظیر ژیمناستیک و آکروبات

- شیرجه زدن به داخل یک استخر کم عمق

- پرتاب شدن در هنگام سوارکاری

- کاهش ناگهانی سرعت در داخل یک وسیله نقلیه

- افتادن یک جسم سنگین به روی بدن

- بلایای طبیعی مثل زلزله

- بیماری‌هایی نظیر فلج اطفال

هر ساله تعداد زیادی از افراد جامعه ما به واسطه حوادث طبیعی، وقوع حوادث رانندگی و بسیاری از عوامل دیگر دچار عارضه ضایعه نخاعی می‌شوند و متأسفانه حوادث رانندگی مهم‌ترین علت این عارضه در کشور است.

از طرفی به علت نبود یک ساختار مشاوره کارآمد برای راهنمایی درست و دقیق مصدومان ضایعه نخاعی، بسیاری از این عزیزان با مشکلات فراوان روبرو می‌شوند که خود ممکن است صدمات بعدی روحی، جسمی و اجتماعی را در پی داشته باشد.

به همین دلیل اولین سایت مشاوره اینترنتی برای افراد دچار آسیب نخاعی با همت جمعی از متخصصان و کارشناسان باتجربه و علاقمند به خدمت به جامعه آسیب نخاعی کشور و حمایت مراکز تخصصی و سازمان‌های غیردولتی ایجاد شده است تا به طور رایگان به سؤالات مخاطبان پاسخ دهد.

اگرچه ممکن است در شروع فعالیت از نقاط ضعف فراوان برخوردار باشیم اما امید داریم با یاری همه علاقمندان، بتوانیم این خدمت رسانی را در فضای وب روز به روز بهبود بخشیم.

 چه کسانی گروه هدف سایت مشاوره هستند؟

افراد دچار آسیب نخاعی و خانواده آنان

دانشجویان

کارشناسان و متخصصان

سازمان‌های دولتی و غیردولتی و نهادهای آموزشی علاقمند به موضوع آسیب نخاعی

سازمان‌های غیردولتی حامی سایت مشاوره

انجمن باور

پایگاه اینترنتی معلولان ایران

مجتمع آموزشی نیکوکاری رعد

مؤسسه پیام‌آوران ساحل امید

انجمن معلولان ضایعات نخاعی استان تهران

مرکز حمایت از معلولین ضایعات نخاعی ایران

حامیان تخصصی

مرکز ضایعات نخاعی جانبازان

شبکه ملی تحقیقات ضایعات نخاعی ایران

پژوهشکده مهندسی و علوم پزشکی جانبازان

مرکز تحقیقات تروما و جراحی سینا وابسته به دانشگاه علوم پزشکی تهران

دپارتمان طب فیزیکی و توانبخشی دانشگاه تهران

مرکز تحقیقات علوم اعصاب شفا – بیمارستان خاتم‌الانبیا (ص)

مشاوران سایت به ترتیب حروف الفبا

خانم مهوش ادیب (کارشناس کتابداری و آشنا به امور سازمانهای مردم‌نهاد آسیب نخاعی)

آقای دکتر محمدحسن آزما (مشاور طب سنتی سایت مشاوره)

آقای رضا اسکوئی زاده (کارشناسی ارشد ارگونومی)

آقای حسین الله قلی (لیسانس پرستاری – مشاور در زمینه زخم فشاری)

خانم دکتر پورزمانی (متخصص زنان و زایمان)

خانم دکتر فرزانه ترکان (متخصص طب فیزیکی)

آقای جواد جباری (لیسانس پرستاری)

آقای امید جهانسوز (فوق لیسانس تربیت بدنی و علوم ورزشی متخصص در ورزش معلولین و ورزش درمانی)

آقای دکتر حسن چابک (عضو هیئت علمی دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی)

خانم دکتر رؤیا حبیبی (پزشک و مؤلف کتاب های آموزشی آسیب نخاعی)

خانم دکتر نائره خداشناس فیروزآبادی (متخصص بیهوشی و مشاور درد در زمینه آسیب نخاعی)

خانم ایران داوودی (پرستار)

آقای دکتر حسن راشکی (متخصص طب پیشگیری و پزشکی اجتماعی – مشاوره در زمینه طب سوزنی و آسیب نخاعی)

آقای دکتر غلامرضا رئیسی (متخصص طب فیزیکی و توانبخشی)

آقای دکتر رحیمی موقر (استاد جراحی مغز و اعصاب – فوق تخصص نورو تروما – ضربه نخاع)

آقای دکتر محمدرضا سروش (پزشک عمومی)

آقای دکتر طاهر طاهری (متخصص جراحی مغز و اعصاب دیسک و ستون فقرات)

آقای دکتر مجید ظهرابی (متخصص جراحی مغز و اعصاب و ستون فقرات)

آقای دکتر حسین عجمی (متخصص اورولوژی)

آقای مصطفی علامی (کارشناس فناوری های کمکی)

آقای دکتر شهریارعلی اکبری نیا (پزشک عمومی)

خانم فاطمه قمیشی (نویسنده کتاب های آسیب نخاعی و دبیر انجمن معلولان ضایعات نخاعی استان تهران)

آقای مهندس عباس کاشی (لیسانس بهداشت حرفه ای)

آقای دکتر عباس کوکب (متخصص طب تولید مثل با گرایش آندرولوژی – سلامت جنسی)

آقای دکتر مرتضوی (روانپزشک)

آقای دکتر محسن نعمتی (متخصص تغذیه بالینی)

آقای محمد یوسف نژاد (کارشناس پرستاری در آسیب نخاعی)

 

سایت مشاوره اینترنتی آسیب نخاعی

www.hscc.ir