آدم هایی با درس های عجیب و غریب

پیش از آنکه مطلب زیر را بخوانید، باید دونفر را به شما معرفی کنم:

اول: دوست عزیزم، محمد مقدم شاد، مدیرعامل انجمن باور: محمد را چندسالی است که می شناسم. محبت، دل پاکی، تلاش برای ساختن و بهترکردن وضعیت موجود، اراده ی قوی، نترسیدن، به دل ماجراها زدن، ایده های بزرگ، اعتقاد داشتن به گام های هرچند کوچک، فکرکردن و ایمان داشتن؛ از جمله ویژگی هایی است که در محمد دیده ام. او همسر دوست داشتنی ونازنینی دارد به اسم پریسا افتخار که الیته هردو نفرشان، یدجوری به هم شبیه اند. محمد و پریسا، باوجود معلولیتی که چندسالی است دچارش شده اند، حداقل به یک نفر -که من باشم- درس های عجیب و غریبی داده اند.

نفردوم (و البته سوم) آقای دکتر شیری است که شناخت زیادی از ایشان ندارم تا بتوانم بیشتر بنویسم. فقط اینکه آقای دکتر شیری، از روانشناسان پیشروی ایران در زمینه ی برگزاری کلاس های مرتبط با بهداشت روانی و خانواده است. ایشان درسایت خود، مطلبی درباره ی سفر اخیرش به تبریز با همراهی محمد مقدم شاد گذاشته که عینا اینجا می آورم:

“وقتی دکتر اکبری به من گفتد مدتیه نیومدی تبریز و به بهانه سخنرانی “معجزه باور بیا شهرمون، حسابی دلم تنگ شد…من خیلی جاها افتخار خدمتگذاری به مردم بزرگوار ایران را داشته ام اما آذربایجان یه لطف خاصی دارد و اینقدر محبت و ادب به من داده اند که نمیتوانم توصیف کنم.

در این سفر پدر شریفم نیز همراهم بودند و مردی پاک به نام محمد مقدم ،  رییس جوان  انجمن باور ،  سازمان خصوصی  برگزیده کشوری در حمایت از معلولین عزیز

تبریز، نهار غذاخوری با صفای جلالی و هتل پتروشیمی و استراحت ۲ ساعته و نماز و چایی و سخنرانی من و بعد محمد مقدم. بقدری آقای مقدم قشنگ صحبت کرد که نفس آدم بند می آمد…در طول نیم ساعت حرفهای خوبش بقدری به همه امید و آگاهی داد که جای تحسین داره

1873

آقای مقدم به خاطر دیستروفی عضلانی که یک بیماری عضلانی پیشرونده هست با محدودیت حرکتی وسیعی هم در عضلات اصلی هم عضلات فرعی مواجه است و یک روز بودن با او به من درسهای بزرگی داد اول اینکه ما خیلی باید در ساختارهای شهری خودمان بیشتر دقت کنیم تا معلولین هم بتوانند کمی درد نکشند ! تو قسمت پذیرایی ویژه هتل تبریز که زحمت استقبال از ما را به عهده داشتند ، سطح شیبداری برای عبور ویلچر ساخته شده بود که بقدری شیبش تند بود که من نمیتونستم با دو تا پا برم روش

به قول محمد ، معلولین به اینها میگویند سرسره، چیز جالب برام این بود که این نابسامانیها را عکس میگرفت تا بتونه در محافل دولتیان با مسوولین  مستند صحبت کنه

یه نامه ای بهش دادن بعد صحبتهاش که توش نوشته بود

باور کنید یا نه ، من امروز برای لحظاتی خدا را در چهره شما دیدم

محمد را مردم دوست دارند…بینندگان تلویزیونیش دوست دارند…معلولین دوست دارند…من هم دوست دارم زیرا به مسوولیت اجتماعیش ایمان دارد

تقدیر از بسیاری از موفقین جامعه معلولین تبریز از ابتکارات شخصی دکتر اکبری بود و حین تقدیر از خود من نیز سرود “وطنم “را پخش کردند که اشکمون را در آورد و خاطرات ناب را زنده کرد

1870

مراسم ۲۱:۴۰ تموم شد و ما ساعت ۲۲:۴۰ پرواز داشتیم به تهران و هرگز فکر نمیکردم برسیم گرچه اقای سعادتی مدیر ترمینال در مراسم بودند و لی نمیشه پرواز را عقب بیندازند که…الغرض وقتی رسیدیم که در کمال ناباوی متوجه شدیم ۲ ساعت تاخیر خورده ایم و شانس آوردم برنامه دو قدم مانده به صبح را که قرار بود مهمانش بشوم نرفتم زیرا ساعت ۲ بمداد رسیدیم تهران !

خوندنش خالی از لطف نیست مه بدانید بعضی از تبریزی های با معرفت در تمام این مدت تو ترمینال هواپیما کنارمون با خانواده هاشون نشستند و اونجا هم ازمون پذیرایی کردند

به امید سرزمینی بهتر برای زیستن به همت   و مسوولیت خودمان و لطفا الهی

یک نامه استثنایی که به دکتر اکبری ارسال شده از سوی یکی از خانواده های معلولین
با تشکر و قدردانی از زحمات بیدریغ شما و آرزوی سلامتی و شادابی مادام العمر برایتان
 
از اینکه خانواده ما را مورد مرحمت و تقدیر و تشکر قراردادید نهایت تشکر را دارم .ثمره زحمات شما به بار نشست و من تصمیم گرفتم با روحیه فوق العاده ای که شما در من به وجود آوردید  بیشتر از قبل  به مبارزه با مشکلات بروم . لوح تقدیر شما تا پایان عمرم زینت بخش دیوار اتاقم خواهد بود و خاطر شما بیادمادنی ترین خاطرات دوران سخت زندگیم میباشد. بدون واسطه بگویم دکتر یکی بدهکار شدم امیدوارم لیاقت جبران اینهمه لطف را داشته باشم . شب همان روزیکه تماس گرفتید و ما را به همایش دعوت نمودید انگیزه خاصی در من بوجود آمد و بدون توجه به خستگی شدیدی که داشتم متنی را تحریر نمودم که تقدیم میدارم .
 
بنام او که آغاز و پایان همه چیز است
موهبتی است در زندگی من که زیبایی آن وصف ناپذیر است و آن موجودی است بنام مادرم .
مادری که تنها با نگاه گرم خویش سخن میگوید .
اکنون بمدت ۳ سال و ۳ ماه  و ۲۳ روز و ۲۰ساعت  است که مادرم بر اثر خونریزی شدید مغزی فلج چهار اندام گردیده و قدرت تکلم خود را از دست داده است و با پک معده تغذیه میشود.
دوستان ابتدای سخن اینکه در بحرانی ترین دقایق بیماری مادرم با خدایم اینگونه راز و نیاز میکردم : روزی فرا میرسد که بازگشت ما به بسوی توست و این انکار ناپذیر است اگر اراده خدا بر این باشد که مادرم بسوی تو بازگردد من تسلیم آن لحظه هستم .
اصل مطلب اینکه ما همانی هستیم که افکارمان میسازد . من تصمیم گرفتم با امید و اتکال به حضرت دوست مادرم را زنده از بیمارستان ترخیص کنم و با خود عهد کردم در هر شرایطی که باشد واقعیت را همانگونه که است قبول کنم و برای تغییر و تعویض جهت بهینه کردن وضعیت تلاش کنم به همین دلیل بدترین وضعیت را در نظر گرفتم با خود گفتم بالاتر از سیاهی رنگی نیست و هر موقعیت که بهتر از آن پیش آمد شاکر شدم.دیگر نگرانی جایی نداشت با اینکه اکثرا آنرا شر و غضب و تقاص خدا مینامیدند و برای من که ابتدا غیر منتظره بود ترس شدیدی حاصل شد ولی با تلاش و تغییر ساده در ذهنیتم با این رنج مبارزه نموده و آنرا البته با کمک پدرم تبدیل به خیر محض و نیرو نمودم .
در آن روزهای بحرانی که مادرم در کما بود بمدت ۱۳ روز حتی قادر به باز نمودن چشمانش نبود ،من هر روز صبح طلوع زیبای آفتاب را میدیدم و با خود میگفتم چرا من قادر به دیدن هستم و مادرم نیست ؟ در آخرین روز به گوش مادرم زمزمه کردم : لطفا چشمانت را باز کن طلوع خورشید واقعا زیباست بیا این زیبایی را باهم ببینیم آنقدر با قدرت گفتم که حس کردم تمام نیروی آفتاب را از وجود خودم به مادرم منتقل میکنم و همین گونه هم شد و او چشمانش را گشود ..
تجربه بسیار شکوهمندی که خواستن توانستن است را با تمام وجود لمس کردم و خداوند را شکر گذارم که در مصاف این موهبت بزرگ ربانی قرارگرفتم و انتخاب شدم . بنابراین باورم براین است که :
نباید اجازه دهیم مسائل پیش پا افتاده آرامششمان را به هم بریزد و بمصداق سخنان بزرگان که فرموده اند انسان عاقل باید نصفه پر لیوان را ببیند نه نصفه خالی را و شایسته تراینست که براساس : هر چه از دوست رسد نیکوست از این امر توفیقی حاصل شد که زیباییهای بیکران دنیا را ببینم و از حضرت حق استدعا نمایم تا وقتی زنده ام و قادر به نفس کشیدن هستم سپاسگزاری را تداوم بخشیده و سیاهی را روشنائی محض و نازیبایی را زیبائی مطلق بحساب آورم .
در آخر این ادعا یا بعبارتی درخواست بزرگی نیست چرا که کارمن اصلا قابل طرح نیست و در مقابل شکوه و عظمت مقام عظمای گلواژه مادر هیچ هیچ است . مادریکه بفرموده پیامبر اعظم اسلام ( ص) بهشت موعود مطلقا زیر پای مادران است و بس.

9 نظر در “آدم هایی با درس های عجیب و غریب

  1. به نام خدا
    سلام
    من با تیتر مطلب البته فقط درباره محمد خیلی موافق نیستم.

    چون محمد و پریسا برای همه درس زیستن را هجا کرده اند و این اصلا عجیب و غریب نیست.
    می دونید محمد یکی از شاخصه های بارزش سادگی و پیرایگی اش هست که در این روزها اصلا عجیب و غریب نیست.

    اتفاقا الان فکر می کنم انجمن باور هم شاید برای همین توانسته گستردگی خوبی پیدا کنه چون اصلا عجیب و غریب نیستند و حرفهاشون خیلی هم طبیعیه اینکه مثلا ما می خواهیم شهروند درجه یک به حساب بیاییم و مثلا می خواهیم بتونیم از درب اصلی وارد سینما بشویم .

    (البته فراموش نکنید و بدونید که آدماهای مهم مثل بقیه آدما از درب اصلی وارد سالن سینما که نه مثلا وارد سالن همایشها نمی شوند)

    راستی به نظر شما خانم حسینی عجیبه که کسی بخواد شهروند درجه یک باشه

    و بخواد در مسافرت بین شهری در رستوران جاده ای اگه نیاز شد بتونه بره ….
    و ….
    و…..
    و…..و….و….و………………..و ….
    بگذریم ….

    ….
    نه واقعا باید بگذریم

  2. سلام آقای دشتی مهربان. حرف شما کاملا صحیحه اما منظور من از درس های عجیب و غریب، اینهایی نبود که شما گفتید؛ درس عجیب و غریب اینه که کسی، اونهم توی این جامعه ی معلول، معلولیت داشته باشه و اینقدر مشتاق زندگی باشه، مشتاق سادگی و عشق و پیشرفت باشه. کسی که پاهاش مشکل داره اما مشتاق راه رفتن و راه بردن دیگران باشه؛ کسی که روی ویلچر نشسته اما داره همه را هل میده و پیش می بره. اینها گوشه ای از درس های عجیب و غریب اونهاست. اگه برای شما عجیب نیست (چون خودتون هم یکی از همین افراد استثنایی با درس های عجیب و غریب هستید) برای من که عجیبه؛ شما به بچگی ام ببخشید 🙂

  3. استاد شما بهترین بودید برای ما هرگزفراموشتان نمیکنیم . خیلی دلمون میخوادشما راببینیم متاسفانه درروزنامه پیداتون نکردیم بابچه هابزودی وقتی رابرای دیدنتن تنظیم میکنیم لفابازهم استادمابشید بااحترام سعیده

  4. این انسانهای بزرگ براستی نمونه های بینظیری ازمقاومت وتللاشند ….. دست حق نگهدارشان.راستی امکان عضویت درباور و دیدن شماهست؟ بااحترام گلشیری و شیرازی

  5. حمیده خانم، تا به من اطلاع دادند، ظرف چند دقیقه خودم را رساندم، خیلی هم منتظر شدم ولی متاسفانه دیگر خبری از شما نشد. شنبه ازساعت ۱۳ تا ۱۸هستم. لطفا آن تایم باشید! ضمنا بد نیست مطلب امشب را هم درباره ی برنامه ی فردا بخوانید؛ شاید بتوانید بیایید آنطرفها.

دیدگاه‌ها غیرفعال هستند.