News + Paper . . . . . . . . . . . . روز + نامه

تقصیر هوادارن پرسپولیس نیست که بازیکنان آنها اینطور برسر هم داد می کشند. استقلالی ها هم از این اتفاق خوشحال نباشند؛ هیچ گروهی از بداخلاقی سود نمی برد… این درد جامعه ی امروز است؛ همین تصویر… سیاست، بدنه ی جامعه را به دونیم – و شاید چند قسمت- تقسیم کرده؛ همین اخم ها، همین فریادها، همین براق شدن ها در چشم یکدیگر… همین اتفاق های تلخ؛ میان دو ایرانی، دو هموطن… پیروزی برد. اما این اتفاق، شیرینی بردن را در کام خیلی ها تلخ کرد. بردن به چه قیمتی؟!

 ورزش، آینه ی تعاملات فرهنگی یک جامعه است. اخلاق ورزشی ارتباط مستقیمی با اخلاق اجتماعی دارد. وقتی آدم های یک جامعه ناخودآگاه تمرین می کنند که به راحتی به روی هم چوب و چاقو بکشند، وقتی مرزها شکسته می شود، وقتی حاشیه های امن، به متن درگیری تبدیل می شود، هیچ کس دیگر نمی تواند خود را مصون بداند؛ نه آنها که تشویق به خشونت می کنند، نه خشونت طلبان و نه قربانیان خشونت.

افسوس… افسوس… آنها از دو ملیت نبودند… آنها از دو نژاد نبودند… آنها از دو قبیله نبودند… آنها هم تیمی، همسنگر، هم مقصود… آنها هموطن بودند…